Een ontmoeting in Estadio Candido GonzalesCubaanse kots Na een zeer comfortabele (ja, zolang je maar dollars hebt weten die Cubanen je het wel naar de zin te maken!!) rit van zo'n drie uur zijn wij in het lieflijke Vinales aangekomen, alwaar we, zoals afgesproken, netjes werden opgehaald van de busstop door een vrouwtje zonder tanden. Het vrouwtje zonder tanden bleek een uitstekende gastvrouw en, niet onbelangrijk, ook nog eens een meer dan behoorlijke kok te zijn. In Vinales hebben wij ons dan ook onder het genot van de nodige ron y tabacco, lui achteroverleunend in onze schommelstoel op de veranda laten fêteren op Cubaanse lekkernijen. Dit hadden wij overigens wel verdiend,daar wij ons overdag in het zweet hebben gewerkt met het nodige paardrijden, fietsje rijden en het uitvoeren van een vergelijkend warenonderzoek van alle in de omgeving van Vinales gelegen zwembaden.
|