.jpg)
.jpg)
Camaguey bleek een rustig stadje. Hier en daar een pleintje, een kolossaal park en veel fietsenstallingen. Camaguey is een fietsstad. We liepen naar het park Casino Campeste. In het dierentuintje zongen we: "Het is een vriend van Van Swieten" en we liepen verder het park in. "Wat is dat? Lichtmasten!" Een stadion!
Een ontmoeting in Estadio Candido Gonzales
Camaguey bleek een rustig stadje. Hier en daar een pleintje, een kolossaal park en veel fietsenstallingen. Camaguey is een fietsstad. We liepen naar het park Casino Campeste. In het dierentuintje zongen we: "Het is een vriend van Van Swieten" en we liepen verder het park in. "Wat is dat? Lichtmasten!" Een stadion!Cubaanse kots
 Na een paar dagen acclimatiseren in heet, vochtig, vervallen (maar vooral stinkend) Havana hebben ik en mijn kersverse echtgenote ons in een Viazul-bus gehezen en ons naar het idyllische plaatsje Viñales ten oosten van Havana laten vervoeren. Na een zeer comfortabele (ja, zolang je maar dollars hebt weten die Cubanen je het wel naar de zin te maken!!) rit van zo'n drie uur zijn wij in het lieflijke Vinales aangekomen, alwaar we, zoals afgesproken, netjes werden opgehaald van de busstop door een vrouwtje zonder tanden. Het vrouwtje zonder tanden bleek een uitstekende gastvrouw en, niet onbelangrijk, ook nog eens een meer dan behoorlijke kok te zijn. In Vinales hebben wij ons dan ook onder het genot van de nodige ron y tabacco, lui achteroverleunend in onze schommelstoel op de veranda laten fêteren op Cubaanse lekkernijen. Dit hadden wij overigens wel verdiend,daar wij ons overdag in het zweet hebben gewerkt met het nodige paardrijden, fietsje rijden en het uitvoeren van een vergelijkend warenonderzoek van alle in de omgeving van Vinales gelegen zwembaden.
|
Reisverhalen
Weigerachtige vulkanenEveline van Wanrooij Frank en ik vielen als een blok voor het Midden Amerikaanse land waar Pura Vida hun lijfkreet is; puur leven. Prachtig hoe de Tico’s, zoals de Costa Ricanen genoemd worden, in het leven staan. Alhoewel ik in de vreemdste situaties beland ben met reizen, was de korte rondreis met Frank door Costa Rica in de winter van 2001 gewoon relaxed en zonder incidenten. Frank en ik vielen als een blok voor het Midden Amerikaanse land waar Pura Vida hun lijfkreet is; puur leven. Prachtig hoe de Tico’s, zoals de Costa Ricanen genoemd worden, in het leven staan. Genieten van het leven, dat is waar het om gaat. En ze hebben natuurlijk helemaal gelijk, zowel mijn levenslustige reisgenoot als ik gingen daar graag in mee. Coste Rica was drie weken lang genieten! Lees meer... |