Uwe en ik zaten in een katholieke kroeg, vlak bij de Docks. Het was er best gezellig en de kastelein schonk veel aandacht aan ons. Hij gaf ons nuttige inlichtingen over Belfast en vertelde over de 'troubles' daar. Vooral de willekeurige bomaanslagen baarden hem zorgen. Erg slim vond hij ons niet, want anders waren wij wel ergens anders op vakantie gegaan. Maar goed, buitenlanders in zijn café waren een zeldzaamheid, vandaar die belangstelling. Ook voor de rest van de clientèle waren we vreemde eenden in de bijt.

Om 11 uur was het sluitingstijd en moest iedereen de zaak verlaten. De eigenaar gaf ons een knipoogje toen hij in de gaten had dat wij weinig zin hadden om te vertrekken; hij adviseerde ons om een kwartiertje buiten te wachten. Hetgeen geschiedde. We waren trouwens niet de enigen, want overal verspreid liep volk rond. Na een tijdje ging de cafédeur weer open. In een mum van tijd stroomde de gezellige gelagkamer weer vol, waarna de deuren door de portier werden gesloten. (Elke winkel of horecagelegenheid in Ulster heeft een portier die gerechtigd is om personen te visiteren en hun zonder opgaaf van redenen de toegang te ontzeggen.) Toen werd het pas echt gezellig. We kregen aansluiting bij een groep vrolijke dertigers, mannen en vrouwen.