Wouter Peters
Toen mijn ouders mij nog voor mijn eerste verjaardag voor een jaar meenamen naar Ghana was het kwaad geschied; ik zou de drang naar het onbekende nooit meer kunnen weerstaan. De vele (kampeer)rondreizen in Europa die daar in mijn jeugd op volgden hebben deze drang naar het onbekende alleen maar sterker gemaakt. Verschillende reizen in Europa, Afrika, Azië, Noord- Zuid- en Midden-Amerika later is deze honger naar het onbekende nog steeds niet gestild. Sterker nog, het wordt alleen maar erger! Een aantal maal per jaar bind ik dan ook de rugzak op om weer nieuwe oorden te gaan ontdekken. Sinds een aantal jaar doe ik dat samen met mijn vrouw en drie kinderen, die het reizen weer een hele nieuwe dimensie geven. Inmiddels hebben ook zij hun eerste wereldreis al achter de rug en zo is waarschijnlijk ook bij hen het kwaad al wel geschied .....
Koen Samson
Tien jaar was ik, toen ik er door werd gegrepen. Ik werd wakker in een rijdende trein, keek uit het raam en ontdekte dat we dwars door de Alpen reden. Het heeft me daarna nooit mee losgelaten. Wat het is? Ik weet het echt niet. Het is dat speciale gevoel van altijd onderweg willen zijn. Om dit unieke gevoel vast te houden heb ik later vele interrail-reizen naar uithoeken van Europa gemaakt en ben zelfs als railhost op de treinen aan de slag gegaan. Later ben ik het gaan zoeken op andere continenten. Afrika, Azië, Midden- en Zuid-Amerika, en nog steeds kan ik er niet de vinger op leggen. Het heeft me nog altijd in de greep. Dus er zit niks anders op om dan maar te blijven zoeken en ondertussen alvast maar over de volgende reis te dromen....
Joep Kolijn
Waarom ik zo gegrepen ben door het reizen? Noem het onrust, drang naar nieuwe ervaringen, behoefte aan warmte en vrijheid. Kortom ik vind het geweldig.
De mooiste ervaring die ik tot nu toe heb gehad is een 48 durende treinreis door Tanzania en Zambia. Giraffen en olifanten door het oerwoud zien rennen van uit je coupé. De plaatselijke bevolking die bij iedere stop van de trein hun handelswaar probeert te verkopen. Een geweldige ervaring waarvan ik er hopelijk nog meer van ga beleven. Hoog op mijn lijstje staat een landover door Afrika samen met de kinderen, maar dat wordt nog even sparen.
Carlien van Viegen
Het begon allemaal toen ik naar Barcelona vertrok om Spaans te leren. Ik viel als een blok voor de romantische taal, de mentaliteit, het ritme. En het ontmoeten van mensen uit alle hoeken van de wereld maakte een heftige reisdrang in me los. Toen ik daarna naar Latijns-Amerika was geweest werd het alleen maar erger. Ik wist het zeker: reizen is het mooiste wat er is! Des te meer nieuwe geuren & kleuren ik ervaar, des te langer mijn wensenlijst wordt... Wees gewaarschuwd: als het virus zich eenmaal heeft genesteld, raak je het nooit meer kwijt :)
Ruud Beerens
Het begon allemaal in Noorwegen. Niet eens vanwege grote reisdrang, maar uit pure fascinatie voor Scandinavië in het algemeen en Noorwegen in het bijzonder. Met de rugzak om trok ik met een studievriend lopend, varend en treinend door het land. Meerdere malen. IJsland volgde en de hoewel ze nog steeds mijn voorkeur hebben, waren de nodige jaren later opeens de koude landen op. Door mijn 'koude' reizen had ik inmiddels wel geleerd dat het leuker is om nieuwe gebieden te ontdekken dan om terug te gaan naar bekend terrein. Met de hitte kan ik nog steeds moeilijk omgaan, maar toch ben ik tegenwoordig regelmatig in de tropen te vinden. Doel: alle landen van de wereld bezoeken. Subdoel: tijdens mijn reizen eten zoals de inwoners, en het liefst zo vreemd mogelijke diersoorten. Hoe meer walging dieren of onderdelen daarvan bij de gemiddelde persoon oproepen, hoe liever ik ze in mijn mond stop. Om die reden kom ik ook graag in Azië: spinnen, schorpioenen, zeesterren, slangen, honden, katten, torren... alles is daar te vinden voor een reizende culifreak als ik!
Theo Molenaar
Mijn eerste verre reis was naar Indonesië. Daarna volgden Mexico, Turkije, Thailand en Maleisië. Waarop het tijd werd voor een langere reis. Met een enkeltje Bombay en een vaag plan vertrekken en ruim zes maanden later met de trein terugkomen uit Beijing. Het gevoel te beschikken over een oceaan van tijd en een dampkring aan vrijheid. En de herinneringen die na een jaar bijna op de dag nauwkeurig waren blijven hangen, terwijl die aan de maanden ervoor al niet meer waren dan een samenvatting van herhalende feiten. Dat gevoel is bij me gebleven en ik heb altijd geprobeerd zo veel te reizen als mogelijk was, naast andere passies als muziek en het broodnodige werken.
Belangstelling voor fotografie had ik al voor het reizen. Maar de mogelijkheid om mijn herinneringen te kunnen ondersteunen en te delen zorgde ervoor dat fotografie een heel belangrijk element is geworden van het reizen. Ik heb gemerkt dat ik er ook anders van ga kijken. En uit kijken en beleven volgen verhalen.
Martin Boon
Vanaf jongs af aan heb ik een passie voor reizen. De sterkste herinneringen aan thuis zijn altijd de vakanties geweest, in met name, Duitsland en Scandinavië. Toen ik het huis uit ging werden de vakanties de eerste jaren vooral “partyvakanties”. Hoewel ik altijd wel iets van de omgeving wilde zien, stonden er op die vakanties andere dingen centraal.
In 2002 ging het roer om. Na een zonvakantie op Isla Margarita volgde een fantastische reis met de Trans-Mongolië Express, die we verlengden tot aan Hong Kong toe. Daarna was het hek van de dam en volgden reizen naar de Verenigde Staten, Midden- en Zuid Amerika en natuurlijk de nodige landen in Europa.
Ik begon in die jaren, mede door nog een bezoek aan Rusland en twee ctitytrips naar Kiev, een sterke interesse in de voormalige Oostbloklanden te krijgen. In 2012 ben ik met mijn gezin twee maanden op rondreis geweest naar dit relatief onbekende deel van ons continent. Een reis van 13.000 kilometer en prachtige ervaringen rijker is het nu wachten op (en vooral sparen voor) een volgend avontuur. Het is mooi om te zien dat mijn dochters van 5 en 2 inmiddels ook al compleet besmet zijn met het reisvirus.
De planning is om elk land van de wereld te bezoeken. Op de top van mijn wensenlijst staan Armenië, Georgië, Azerbeidzjan en de vijf voormalige Sovjetrepublieken in Centraal-Azie.
André van Luttikhuizen
Tot 2000 had ik wel veel gereisd, maar de reizen beperkten zich, op Canada na, tot Europa. In 2000 werd ik echter door het reisvirus gegrepen. Met zes personen trokken we met een busje door Zuid-Afrika. Vanaf het moment dat we het hek van een private game lodge passeerden was het raak. Voor het eerst in aanraking komen met dieren in het wild die je alleen kent in gevangenschap. Een fantastische ervaring die ik nooit zal vergeten.
Vanaf dat moment wilde ik de wereld ontdekken, de dierenwereld beleven, culturen proeven en de kleurrijke bewoners ontmoeten. Zuid-Afrika is sindsdien altijd favoriet gebleven en het land heeft voor altijd mijn hart gestolen. In het begin wilde ik zoveel mogelijk zien en legde ik enorme afstanden af in korte tijd. Tegenwoordig beperk ik de afstanden, maar beleef ik alles intenser. Inmiddels heb ik vele landen bezocht in bijna alle werelddelen, behalve Australië.
Het vooraf bezig zijn met de reis geeft al een heerlijk gevoel en achteraf geniet ik van de foto's en droom ik alweer van een volgende reis....
Eva Hopstaken
Je kunt het je waarschijnlijk niet voorstellen, maar tot mijn 18e was ik nog nooit in het buitenland geweest. O.k. ik woon vlakbij de Belgische grens dus een bezoek aan de Zoo in Antwerpen kwam wel eens een keer voor, maar doorgaans ging mijn zomervakantie niet verder dan een dagje naar een zeer bekend pretpark in Kaatsheuvel. Mijn eerste buitenlandse reis was niet alleen over de grens, maar ook naar een ander continent. Niets eerst eens met de auto naar Zuid Frankrijk, of een weekendje Londen, nee ik nam meteen het vliegtuig naar Montego Bay, Jamaica. Keek mijn ogen uit, fantastisch vond ik het. Dit smaakte overduidelijk naar meer. Korte trips in Europa volgden. Na mijn afstuderen aan de Hoge School voor Toerisme en Verkeer kon wat mij betreft het echt werk beginnen. Kom maar op met al die boeiende bestemmingen. Ik reisde naar de Verenigde Staten en het Caraibisch gebied, alvorens ik mijn favoriete continent ontdekte: Azie. Wat voorzichtig begon met een weekje Beijing, China, werd al snel gevolgd door 17 dagen Thailand. In 2003 besloot ik mijn baan bij een reisorganisatie voor een half jaar te onderbreken en deze tijd te gebruiken om vanuit Rusland, via Mongolie naar China te reizen per Trans Siberie Express. Van daaruit meteen Vietnam, Laos, Cambodja en Thailand er maar aangekoppeld en met heel veel weemoed uiteindelijk het vliegtuig terug naar Nederland genomen.
Soms word mij wel gevraagd naar mijn favoriete bestemming, maar ik kan niet kiezen. Mijn eerste gedachte gaat altijd uit naar Thailand, maar al snel volgt het ongerepte Mongolie als tweede antwoord. En wanneer je me nog langer bedenktijd geeft, zal ook Korea (zowel Noord- als Zuid) een antwoord kunnen zijn. Wensen, zijn er nog genoeg, Bhutan staat op dit moment hoog op mijn verlanglijstje. Wie weet..... wie weet....
Rachel Cramer
Het woord ‘reis’ wordt in de Van Dale gedefinieerd als het trekken van een plaats naar een andere en dat is nu juist wat mij zo aantrekt; onderweg weet je nooit wat je tegenkomt. Het gevoel wat een nieuw land je geeft, de mooie natuur, de nieuwe geuren, het klimaat en de kans dat je voor even onderdeel mag uitmaken van een andere cultuur. Stiekem ben ik ook wel een beetje jaloers op Michael Palin die het presteerde om binnen tachtig dagen rond de wereld te reizen. In tachtig dagen zal het mij nooit lukken maar het is een mooi streven om de rest van de wereld te kunnen zien. Een klein begin heb ik in ieder geval alvast mogen maken met (verre) reizen naar Amerika, Sri Lanka, Indonesië en uiteraard ons eigen Europa. Desalniettemin is de verlanglijst met nieuwe bestemmingen eindeloos; het reisbloed kruipt tenslotte waar het niet gaan kan..
Angela van der Velden
Mijn onstilbare honger naar reizen is begonnen toen ik als 17 jarige op het vliegtuig stapte om een jaar bij een gastgezin in Beatrice, Nebraska in de Verenigde Staten te gaan wonen. Nog nooit eerder was ik alleen weg geweest en had ik langer dan een uur in het vliegtuig gezeten. Door mijn tijd in Amerika leerde ik een nieuwe kant van mezelf kennen, ik ontwikkelde een talenknobbel en een passie voor het ontdekken van nieuwe culturen. Mijn internationale studie in het toerisme sloot hier mooi op aan en zorgde voor mijn introductie in Azië. Deze vreemde omgeving prikkelde mijn zintuigen en als kers op de taart mocht ik een half jaar in Vietnam gaan wonen, midden tussen de lokale bevolking. Mijn reizen hebben me fervent liefhebber van Sociale Media gemaakt en ik twitter/facebook/instagram mijn avonturen dan ook met veel plezier. Inmiddels ben ik geaard in Nederland maar blijft de wijde wereld me onverstoord roepen!
Jan Willem van de Kamp
Als klein jochie schijn ik ooit van huis weggelopen zijn omdat ik naar Afrika ging. Ik moest en zou olifanten zien. Op de hoek van de straat was ik weg al kwijt en het zou nog een paar jaar gaan duren voor ik eindelijk de grote reis echt zou gaan maken. En toen was het ook liefde, echte liefde. Uiteindelijk heb ik met twee handen de kans aangegrepen om naar Namibie te verhuizen om na een paar jaar door te verhuizen naar Uganda. En daar woon/werk ik ondertussen al weer 2,5 jaar. Ik heb zo het gevoel dat er nog meer jaren bij zullen komen. Begonnen als hotelmanager in het zuidwesten van Uganda, nu als manager voor een tour operator in Entebbe. En hoewel het reizen in Afrika iets minder is geworden sinds ik er woon, nieuwe landen en belevenissen toevoegen gebeurt nog wel.
Saskia Balmaekers
Na mijn kennismaking met Italië raakte ik verslingerd aan het land, het eten, de taal en de druk gebarende mensen op straat. Ruim drie jaar geleden startte ik daarom het weblog Ciao tutti, waarop ik dagelijks schrijf over mijn passie voor Italië. Naast Ciao tutti, dat zowel in 2010 als 2011 de Travvies Award voor Reisverslagen won, werk ik als freelance journalist, redacteur, vertaler en blogger – favoriet onderwerp van mijn stukken is – uiteraard - la bella Italia.
Lobke Elbers
'Just do what locals do' is mijn uitgangspunt als ik op reis ga. Ik spot graag nieuwe dingen. Eten, drinken en slapen, dat vind ik fijne en inspirerende dingen. Een culinaire en creatieve inslag. Een beetje zoals 'het moet wel mooi zijn anders vind ik het lelijk'. Ik ben ontzettend nieuwsgierig en laat me graag inspireren door mensen en concepten. Ik hoop dat ik jullie daarmee ook enthousiast kan maken! Op mijn blog www.thefancydiary.com doe ik niet anders.
Jorien de Wit
Verbazing. Dat is waarschijnlijk het woord wat tijdens al mijn reizen centraal staat. Een bijzondere vogel, het geluid van de zee of een mooi gebouw. Ik kan mezelf over alles wat ik tegenkom verbazen. Toen ik op mijn 16e voor het eerst met vriendinnen richting Londen ging, was er geen houden meer aan. Veel citytrips volgden, waarbij mijn honger naar nieuwe reizen alleen maar groter werd. Evenals mijn eeuwige drang naar het ontdekken van nieuwe dingen. Verandering van spijs doet eten, zeggen ze wel. Daarom bezocht ik Thailand en Curaçao, dat was immers eens wat anders dan een grote culturele stad. Ook hier voelde ik een constante verwondering over alles wat ik zag. Wat is de wereld ongelooflijk mooi! Mijn lijst van plaatsen-die-ik-écht-moet-zien is dan ook oneindig.
Michiel van der Ark
Ik ben zo iemand die alle hoofdsteden van Afrika kan noemen, die weet hoe je het beste met openbaar vervoer van Istanbul naar Hong Kong reist; in welke steden je moet overstappen en wat je onderweg allemaal kunt zien en beleven. En niet alleen door thuis de atlas goed te bestuderen. Al m’n hele leven heb ik heel veel gereisd; tijdens eigen vakanties, maar ook als reisbegeleider. Behalve genieten van al het moois op onze planeet, was reizen voor mij ook altijd ‘de atlas in het echt’: Dus zó ziet Timboektoe eruit; dus zó rijdt de Trans-Siberië Expres; dus zó ziet die lege witte plek in de atlas er in het echt uit. Ik ben gek op de meest ruige landschappen, op reizen om het reizen én op de meest rare en minst bezochte landen.
