Dancing Pots
Waar moet je beginnen als je over de Rwandese Batwa-groep gaat schrijven, mits je überhaupt over Batwa mag spreken aangezien huidig President Paul Kagame sinds de genocide van 1994 geen enkel onderscheid meer duldt tussen de groepen Hutu’s, Tutsi’s en Batwa. Sinds 1994 noemt iedereen zich Rwandees ongeacht de etnische afkomst. De Batwa hebben desondanks toch het predikaat “sociaal en economisch gemarginaliseerde mensen” gekregen.De genocide heeft procentueel de meeste slachtoffers geëist (30% vs 14%) onder de Batwa maar aangezien deze bevolkingsgroep slechts 1% van de totale Rwandese bevolking uitmaakt (Hutu’s 84% vs Tutsi’s 15%), worden ze nergens vermeld en leiden ze een afgezonderd bestaan aan de rand van het bos. De herdenkingsplaatsen besteden zelfs geen aandacht aan de gruwelijkheden die zich onder deze bevolkingsgroepen hebben voltrokken.
Hoe overleeft een bevolkingsgroep die weinig bestaansrecht lijkt te hebben en hoe breng je een dergelijke groep aan het daglicht opdat ze visueel worden en een gezicht krijgen in een onderdrukt land?Met deze opdracht ben ik (Marielle van Uitert) als fotograaf samen met Cassandra Vugts (journaliste) aan de slag gegaan in het kader van een opdracht van de Engelse organisatie Forest Peoples. Deze NGO (Non-Governmental Organization) heeft tot doel voor de rechten van onderdrukte groepen te strijden en de kloof tussen beleidsmakers en ‘forest peoples’ te verkleinen.