Survival training in outback van Northumberland

Vuur maken is magisch. Of het nu een kampvuur is bij je yurt op het Engelse platteland of - nog gaver - tijdens survivalles van Rob Canton, trainer van de Britse National Forces. Het kan, in het Kielder Park in Northumberland.

Survival training in outback van Northumberland
Gekko Reisbijbel

Survival training in outback van Northumberland

Vuur maken is magisch. Of het nu een kampvuur is bij je yurt op het Engelse platteland of - nog gaver - tijdens survivalles van Rob Canton, trainer van de Britse National Forces. Het kan, in het Kielder Park in Northumberland.

Een nachtje op de boot, anderhalf uur rijden en je bent in een andere wereld. Sla na aankomst in Newcastle eens niet af richting Edingburg, maar rijdt naar het Kielder National Park in Northumberland. Het schijnt een geweldige plek te zijn om sterren te kijken. Amper licht van huizen of gebouwen. Maar soms gooit bewolking roet in het eten. Zonde, want het is zelfs volle maan. Gelukkig is er veel meer te doen.

De rit naar de yurt belooft echter al heel veel goeds. Overal om je heen kale, maar groene heuvels met groepjes vredig grazende schapen. De kilometer lange muurtjes die de percelen grond al decennia verdelen. Af en toe een pub, vaak ook voorzien van enkele gastenkamers. Het gebied geeft meteen een enorme rust. Amper verkeer en dat maakt het wennen aan links rijden wel zo makkelijk.

Een kerk, doodlopend weggetje en grote tipi markeren het paradijsje van Vicky en haar zoon Rob. Hij bestiert de lodges, nadat een leven als leraar in het dorp hem niet meer beviel. Het gebied is wijds, geeft Vicky aan, en daar hebben ze goed gebruik van gemaakt met het plaatsen van de yurts, tipi's en een enkele houten 'shed'. Ver uit elkaar, met allen een eigen vuurplaatsje. De meest afgelegen yurts hebben een natuurtoilet in een houten huisje.

Een klein houten keukengebouw staat naast de geweldige paardenschommel, gemaakt van een autoband, aan de grote boom. Achter de kerk blijkt het huis van Vicky, krasse zeventiger, te liggen. De kerk is gewoon nog in dienst, de graven in de tuin vallen amper op. Hier geen schijn van commercie of ander hip gedoe, maar de yurts zijn puur en gezellig. Warm door de kachel, schapenvellen en verlicht door heel veel kaarsen. Een enorm bed op poten met heel fijn donzen dekbed staat centraal, op de kachel kan je theewater koken. Buiten maak je natuurlijk een kampvuur, dat je aankrijgt met de technieken van die andere Rob, de voormalig militair, die een van de meest bekende Britse trainers in overleven is. Hij neemt geregeld een kleine groepjes militairen een maand mee naar de Schotse hooglanden. Overleven in de wildernis.

 

Wij leren in een ochtend om zelf vuur te maken met materialen die in de omgeving te vinden zijn. Berkenschors bewerken met een mes, zodat je kleine snel ontvlambare snippertjes krijgt. Daarna met je 'firesteel' oefenen om goede vonken te maken. Wie Rob, getooid met rossige baard en rustige blik, bezig ziet, gelooft zo dat hij als verkenner kan overleven achter vijandige linies. Hij weet precies welke takken goed zijn voor het vuur straks: 'Knap, dat is het geluid dat we willen horen als we ze afbreken. Altijd boven schouderhoogte zoekem. Goed droog moet het zijn.'

 

Onder aan een boom vinden we een soort eetbare klaver. Het smaakt citrusachtig, helemaal niet verkeerd. Met een bosje droge takjes begint het sorteren. Dik bij dik, dunner bij dunner. Allemaal op ongeveer dezelfde lengte. Met een speciale snijtechniek maken we daarna van houtjes 'feathersticks'. Een soort haren aan een stokje. Het lijkt eenvoudig als Rob het voordoet, maar dan onthult hij dat veel instructeurs de techniek links laten liggen, omdat het zo lastig is. Gejuich dus als het ons wel lukt om ook daarmee vuur te maken.

 

Het (samen) bezig zijn in de natuur is geweldig. Volgens Rob en Rob komen bezoekers in alle jaargetijden naar het gebied. Soms valt er sneeuw, en zelfs nu het 's nachts al vriest en het vuur 's nachts is uitgegaan in de yurt, is het nog prima te doen. Het uitzicht bij zonsopgang, helemaal geen mens te zien, schapen en wijdsheid om je heen maakt dat je je heel, heel rijk voelt. Wat is reizen toch prachtig.

Tips van Reisbijbel:

- Met de boot ben je vanuit IJmuiden in een nacht varen in Newcastle. Wij reisden met DFDS Seaways. Je eigen auto kan mee en je slaapt in prima hutten. Eten kan je op de boot in allerlei varianten en wil je nog een film zien, dan kan het onderweg ook.

- Vergeet niet dat de natuur ook in de herfst en winter prachtig is. Het Kielder Park leent zich geweldig goed voor wandeltochten (geen enorme klimpartijen, wel een fors glooiend landschap), en er zijn allerhande mogelijkheden om sterren te kijken. Check de site van het park voor meer info en speciale activiteiten.

- Overnachtingsmogelijkheden zijn er volop, vooral kleinschalig. Je kan er met je camper of tent terecht, bij een B&B of zoals Reisbijbel deed in een yurt. Bij ....

- Wij zagen mountainbikers de boot opfietsen en snappen nu waarom: wat een topvakantie moet dat zijn! De afstanden zijn overzichtelijk.

- Engeland en Schotland zijn niet goedkoop, vergelijk het prijsniveau met Nederland, of iets daarboven. Het is immers een eiland.

 

tekst

Reisbijbel

Recensie Zoektocht naar een magiër in Myanmar

Echte, authentieke magiërs, geen charlatans. Daarnaar is Hein de Bont, auteur van het boek ‘Zoektocht naar een magiër in Myanmar’ (2016), tijdens zijn reizen door Myanmar op zoek geweest. In zijn zoektochten wordt hij bijgestaan door de boeddhistische monnik Thartha. Zijn avonturen en ontdekkingen tekende hij op in zijn boek. Dat levert een vermakelijk, maar naïef verhaal op waar de doorgewinterde reiziger of mensen die al verdieping zoeken in meditatie niet zoveel uit kunnen halen.